Zanimljivi tekstovi iz medicine





Biofilm je kompleksna zajednica mikroorganizama pričvršćenih za neku podlogu. Unutar bioflma mogu da se nalaze mikroorganizmi jedne ili većeg broja vrsta. Najčešće bioflm izgradjuju bakterije.

Biofilm može da se formira na nekoj od sluzokoža ljudskog tela, na zubima, na ranama, ali i na tzv. neživim površinama kakve su kateteri, vodovodne cevi, ortopedska pomagala, proteze i sl.

Troponin je kontraktilni protein koji se normalno ne nalazi u serumu, a oslobađa se u cirkulaciju kada se desi nekroza srčanog mišića - miokarda.

Troponin je unutarćelijski protein koji je bitan za regulaciju mišićne kontrakcije. Poznata su tri troponina (troponin I, T i C). Troponin I i T spadaju u srčane troponine. Njihova vrednost je povišena kod pacijenata sa infarktom miokarda zato što je tada srčani mišić oštećen. Poznato je da su srčani troponini visoko specifični markeri za dijagnozu oštećenja miokarda zbog čega se već više od 20 godina koriste u dijagnostici akutne koronarne bolesti. Ukoliko su vrednosti troponina povećane, pacijent mora detaljno da bude pregledan kardiološki jer pri tumačenju nalaza nije dovoljno samo pogledati izmerene vrednosti troponina, već i druge parametre - klinički nalaz, nalaz EKG - a, ultrazvuk srca i drugo.

Stomačni virusi nam zadaju brojne problem tokom čitave godine a posebno su česti u proleće. Njihovo prisustvo u crevnom traktu dece i odraslih je praćeno povraćanjem, prolivom, često grčevima i povišenom temperaturom. Kod nekih odraslih osoba može ići i bez značajnijih simptoma.

Kod dece je često klinička slika dramatičnija nego kod odraslih - deca su često neraspoložena i odbijaju hranu. Dete će u ovom periodu možda izgubiti i na težini, ali to nije zabrinjavajuće.

Najčešći stomačni virusi su Rotavirusi i Adenovirusi. Laboratorijska dijagnostika se postavlja otkrivanjem virusnih antigena u uzorcima stolice.

Piogeni streptokok je gram pozitivna bakterija loptastog oblika iz roda streptokoka koja raste u obliku lanca ili niti.Na hranljivoj podlozi stvara zonu beta hemolize oko svojih kolonija .Cest je uzrocnik infekcija kod coveka,a moze pokrenuti i neke autoimune bolesti kao sto su reumatska groznica i poststreptokokni glomerulonefritis.
Lucenjem streptokoknih enzima moze nastati SARLAH. U terapiji se koriste penicilini.

Šarlah je opasna, zarazna bolest praćena visokom temperaturom, anginom i karakterističnim crvenim osipom, po kome je dobio svoje ime, i, na kraju, perutanjem.Šarlah se javlja obično u vidu epidemija. Najosetljivija su školska deca, ali su jako osetljiva i deca od 2 do 5 godina. On je kapljična zaraza. Bolesno dete je zarazno i pre nego što se pojave prvi znaci bolesti, a zarazno je često i dugo posle preležane bolesti. Najčešće se prenosi neposredno, dodirom, sa jednog deteta na drugo. Može se preneti i preko predmeta kojima se služilo bolesno dete.

Zdravo dete dobije najedanput bolove u ždrelu sa visokom temperaturom. Često i povraća i bunca. Ako mu pogledamo u gušu, videćemo da su krajnici jako crveni, otečeni i posuti prljavim. tačkastim mrljama. Crvenilo ubrzo zahvata i okolnu sluzokožu na resici i nepcima. Nekoliko sati kasnije, tj. još istog dana, po telu se pojavi sitan, tačkast crven osip. Osip počinje po trbuhu, u preponama, ispod pazuha i postepeno se širi ka licu, stopalima i šakama. Izbijanje osipa traje, obično, dva dana.

Šarlah je i zbog svojih komplikacija teška i opasna bolest. On pokatkad izaziva gnojavu anginu, reumatizam zglobova, oboljenje srca i srčane maramice, razna krvarenja ,itd., ali najčešće i najteže komplikacije šarlaha su: otok žlezda na vratu, zapaljenje srednjeg uva i zapaljenje bubrega. Lečenje šarlaha sada je veoma olakšano upotrebom sulfamidnih preparata i penicilina.

(kod nas poznata i kao jektika, ili sušica) je jedna od najznačajnijih zaraznih bolesti u svetu. Najčešći simptomi su hronični kašalj, povišena temperatura, noćno znojenje, mršavljenje. Nekada su ljude sa ovim simptomima dovodili u vezu sa vampirima, misleći da bolesnik izvlači zdravlje iz ostalih iz svog okruženja.

Nemački lekar Rober Koh je utvrdio da je u pitanju zarazna bolest i da je njen uzročnik bakterija Mycobacterium tuberculosis. 1905. godine je za svoje otkriće dobio Nobelovu nagradu.

Infekcije genitalnog trakta muškarca su relativno često, ponekad neprijatno oboljenje jer znaju da budu uporne, i da zahtevaju dugotrajno lečenje. Mogu biti prisutne tokom dužrg vremenskog perioda bez prepoznatljivih simptoma, što otežava njihovo lečenje i olakšava razvoj komplikacija.

Kod muškaraca je upala mokraćne bešike izuzetno retka bolest, dok je najčešći upalni process posebno kod mlađih, polno aktivnih muškaraca uretritis – zapaljenje mokraćnog kanala. Može ga izazvati bakterija uzročnik polne bolesti gonoreje, kada govorimo o specifičnom uretritisu, a mogu ga izazavati i različite druge polno prenosive bakterije (hlamidije, mikoplazme) koje dovode do nespecifičnog uretritisa.

Kod muškaraca upala mokraćnog kanala se obično manifestuje iscetkom iz spoljašnjeg otvora. Iscedak može da sadrži gnoj, najčešće kada je zapaljenje izazvano gonokokom, ili sluz kada su drugi uzročnici u pitanju. Drugi mogući simptomi uretritisa su bol za vreme snošaja, bol i nelagodnost tokom mokrenja, kao i česta i nagla potreba za mokrenjem.

Zdravo dete dobije najedanput bolove u ždrelu sa visokom temperaturom. Često i povraća i bunca. Ako mu pogledamo u gušu, videćemo da su krajnici jako crveni, otečeni i posuti prljavim. tačkastim mrljama. Crvenilo ubrzo zahvata i okolnu sluzokožu na resici i nepcima. Nekoliko sati kasnije, tj. još istog dana, po telu se pojavi sitan, tačkast crven osip. Osip počinje po trbuhu, u preponama, ispod pazuha i postepeno se širi ka licu, stopalima i šakama. Izbijanje osipa traje, obično, dva dana.

Ukoliko se ne leči, infekcija se može proširiti ushodno naviše i dovesti do komplikacija u vidu upale prostate ili epididimisa. Zato je važno na vreme otkriti sve slučajeve uretritisa i sprečiti razvoj komplikacija koje mogu rezultirati sterilitetom muškarca.

Dijagnoza zapaljenja mokraćnog kanala muškarca se postavlja uzimanjem uzoraka iz kanala (bris, iscedak) u cilju otkrivanja uzročnika i ispitivanje njegove osetljivosti na antibiotike.

Virusne infekcije crevnog sistema uglavnom se manifestuju u blažoj formi u vidu tzv. “stomačnog gripa” kako se najčešće označava iako ga ne izaziva virus gripa.

Uzročnici virusnih dijareja su najčešće iz porodice enterovirusa, među kojima je dominantan Rota virus.

Put ove infekcije je fekalno oralni, odnosno dolazi spolja preko zagađene hrane i vode, kao i putem prljavih ruku. Inkubacija od kontakta sa virusom do pojave simptoma bolesti traje nekoliko dana. Kada uđe u organizam virus se razmnožava u ćelijama tankog creva. Infekcija se najčešće ispoljava povračanjem i povišenom temperaturom, nakon kojih kreće proliv koji traje nekoliko dana.

Ukoliko se ne leči, infekcija se može proširiti ushodno naviše i dovesti do komplikacija u vidu upale prostate ili epididimisa. Zato je važno na vreme otkriti sve slučajeve uretritisa i sprečiti razvoj komplikacija koje mogu rezultirati sterilitetom muškarca.

Rota virusi su izazivači oko 30% infekcija gastrointestinalnog sistema kod odojčadi i male dece. Može izazvati male epidemije u jaslicama, vrtićima i školama.

Pored Rota virusa, virusnu infekciju crevnog trakta može izazvati i Adenovirus. I ovaj virus najčešće pravi problem kod male dece.

Adenovirusnu infekciju nekada uz crevne prate i respiratorni simptomi. Dijagnoza virusnih dijareja postavlja se otkrivanjem virusnih antigena u stolici.

Najveći deo vitamina D organizam proizvodi kao prirodni nusprodukt kože izložene suncu, pa otuda i njegovo pomalo pesničko ime - "vitamin Sunca". U proleće, sa prvim sunčevim zracima, najobičnije umereno sunčanje, omogućava produžetak života. Vitamin D ima značajnu ulogu u održavanju optimalnog stanja organizma, i u sprečavanju razvoja bolesti. Nizak nivo vitamina D je čest slučaj pa je preporuka da se povremeno proveri nivo "sunčevog vitamina".

Bakterijske infekcije predstavljaju čestu komplikaciju trudnoće. Najveći broj bakterijskih infekcija ne nosi opasnost po trudnicu i plod, medjutim pojedine bakterije mogu dovesti do teških posledica po tok i ishod trudnoće.

Bakterije, izazivači genitalnih infekcija, mogu dovesti do nastanka infekcije placente i fetusa in utero, ili do nastanka neonatalne infekcije tokom porodjaja.

Na koji način bakterije mogu dospeti do ploda o dovesti do nastanka infekcije?

Neke bakterije mogu dospeti do fetusa hematogenim putem, nošeni krvlju majke i dovesti do nastanka transplacentne infekcije.

Neke bakterije se mogu proširiti ascendentnim putem kroz grlić materice do fetalnih membrana, dovesti do nastanka horioamnionitisa, što za posledicu često ima propagaciju infekcije i na sam plod. Ovakav put širenja infekcije najčešće rezultira prevremenim porodjajem.

Infekcija novorodjenčeta može nastati i tokom porodjaja, prolaskom kroz kontaminirani porodjajni kanal majke.

Mokraćne infekcije su najčešća oboljenja mokraćnog sistema.U zavisnosti od uzročnika i individualne sklonosti svake osobe mogu da budu veoma uporne i da zahtevaju dugotrajno lečenje.

U infekcije mokraćnog trakta spada upala mokraćnog kanala poznata kao uretritis, upala mokraćne bešike poznata kao cistitis, i upala bubrega, odnosno pijelonefritis. U svakom slučaju, do mokraćne infekcije dolazi nakon što bakterija dospe kroz mokraćni kanal u bešiku gde se razmnožava.

Žene su sklonije mokraćnim infekcijama zbog anatomije, jer je ženski mokraćni kanal kraći od muškog, a time i izloženiji infekciji.

Upale bešike najčešće pogađaju mlađe žene koje tek stupaju u seksualne odnose, ali su njima sklonije i žene posle menopause. Reč je o infekcijama koje prvenstveno zahvataju mokraćne puteve, i vrlo često su udružene sa genitalnim infekcijama. Upala obično počne sa iznenadnim bolom i osećajem težine u mokraćnoj bešici. Sa bolom i pritiskom u donjem delu trbuha javlja se i potreba za učestalim mokrenjem kaoiI osećaj pečenja pri mokrenju, što pacijentkinje objašnjavaju kao da "žileti prolaze kroz mokraćni kanal". Ponekad se javlja i krv pri kraju mokrenja.